Trage liefde

Sneeuw vlokt
- door toedoen van de lome zon -
en smelt op oude boeken.
Ik droom weg bij een liefde,
gehuld in warme kledij onder een donkergroene jas,
dikke rode sjaal rond haar nek gedrapeerd.

Zij zucht wolkjes koud geluk.
Haar glimlach is zacht,
zij neuriet een lied dat geurt naar Christi Natalis.
Deze stad en het mij zo geliefde dorp verderop
ademen trage liefde en geven ons tijd.
De winterwind valt stil en de kille zon zakt zacht.

Meer is er niet.

In zachte nevel waarin rust slaapt, wikkel ik mij.
De lucht - door knisperende vuurkorven gevoed - kleurt rood.
Een takje kerst schenk ik aan mijn ouders,
een flardje wensen voor het nieuwe jaar schrijf ik
- je lieve kapoen Steven -
kalligrafisch neer.

Mooi is deze avond.
De maan zucht tevreden
en bidt tot een herboren god.
Hef het feestelijk glas
en drink deze feeërieke tijd.

Meer hoeft er niet te zijn.

©StevenDesmet