Vriendelijk asregentje

Door de natuur overwoekerd
worden sommige graven onzichtbaar,
anderen gloednieuw glimmend.
Wanneer was het dat de dood
voor het eerst het levenslicht zag?

Hier rusten ronkende namen,
het leven uitgeput,
naast veel te vroeg naar het zenit
gekatapulteerde jonge zieltjes.

Een naam gaat een leven lang mee,
vanaf de geboorte tot de dag
dat de eeuwige slaap ons
onherroepelijk naar zich toe trekt.
Als een vriendelijk asregentje
worden we een dankbare herinnering.

Een relikwie als een restant
oud behang dat tegen de muren
van het herinneringsvermogen plakt,
waarbij we ons afvragen:
Wanneer zal mijn dood
het levenslicht zien?

©StevenDesmet